Prema Porodičnom zakonu Republike Srbije, brak se može razvesti na osnovu sporazuma o razvodu ili podnošenjem tužbe, pri čemu u oba slučaju o razvodu odlučuje nadležan sud.

Supružnici imaju pravo na razvod ukoliko zaključe pismeni sporazum o razvodu, dok u slučaju da su supružnici zajednički roditelji maloletne dece, odnosno ukoliko imaju zajedničku imovinu, sporazum o razvodu mora obavezno sadržati i sporazum o vršenju roditeljskog prava i sporazum o deobi zajedničke imovine.

S druge strane, ukoliko su odnosi među supružnicima ozbiljno i trajno narušeni, odnosno ako se objektivno ne može ostvariti zajednica života, svaki supružnik pojedinačno ima pravo da podnese tužbu za razvod braka nadležnom sudu.

U oba slučaja, i kod sporazumnog razvoda braka i razvoda po osnovu tužbe, stranke mogu zastupati advokati na osnovu specijalno overenog punomoćja (punomoćje overeno kod javnog beležnika), dok se o pitanju vršenja roditeljskog prava nad maloletnom decom uključuje i organ starateljstva (nadležni Centar za socijalni rad) koji vodi računa da li je eventualni sporazum roditelja u najboljem interesu deteta, odnosno na osnovu sprovedenog razgovora sa roditeljima daje svoje stručno mišljenje i preporuku kom roditelj da se poveri vršenje roditeljskog prava. U pogledu podele zajedničke imovine, koju predstavlja imovina koju su supružnici stekli radom u toku trajanja zajednice života u braku, neophodno je u slučaju spora da se utvrdi suvlasnički, odnosno supoverilački udeo svakog supružnika u zajedničkoj imovini.